Το μοιρολόι της Παναγίας και το ποίημα του Βερίτη(ηχητικά)

Παρόλα τα μέτρα που μας υποχρεώνουν να βρισκόμαστε μακρυά από το Μοναστηράκι μας ο Γέροντας δεν μας στέρησε το μοιρολόι της Παναγίας και το ποίημα του Βερίτη που κάθε χρόνο χαιρόμαστε να τα ακούμε.

ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΗΣ ΕΝΩΜΕΝΗΣ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗΣ

- Κυρία! Ἐσεις μὲ τὸ κοριτσάκι, ἐλατε λίγο πρὸς τὰ ἐδω!
Σφίχθηκε.
 Γύρισε πρὸς τὸ μέρος του. «Καλησπέρα!»
- Καλησπέρα!
Ἔχετε στείλει μήνυμα??
Πως κυκλοφορειτε??
- Ἔχω ἔντυπο συμπληρωμένο.
Νὰ σᾶς τὸ δείξω.
- Β5 μετάβαση σὲ Τελετή.
Πού πάτε τέτοιαν ὥρα??
- Σὲ κηδεία πάω.
- Δὲν γίνονται κηδειες τέτοιαν ὥρα..
Ἀφήσετε τὶς ἐξυπνάδες.

- Κηδεύεται ὁ Χριστὸς μας...
- Ὁ νόμος λέει σὲ κοντινοὺς συγγενεις!
- Ὁ Πατέρας μου εἶναι, κύριε.
Πόσο πιὸ κοντινός??
Δὲν εἶναι καὶ δικός σας??
Ο  ΧΡΙΣΤΟΣ -μας-κηδεύεται!!!

Ιερόν Ευχέλαιον στην Ανδρώα Κοινοβιακή Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Ερυθρών

Το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου τελέστηκε στην Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Ερυθρών κεκλεισμένων των θυρών.
Στέλνοντας φωτογραφίες η συγκίνηση μας είναι μεγάλη μιας και δεν μπορούμε να βρεθούμε εκεί και να συμμετέχουμε και εμείς.
Ευχόμαστε σε όλους καλό υπόλοιπο.

Πόσο αλήθεια απέχει το φιλί από το καρφί;

Για όσους προδόθηκαν έστω μια φορά στον έρωτα, την αγάπη, την φιλία, ξέρουν καλά ότι η απόσταση από το
«σ αγαπώ»
μέχρι
«σε μισώ»
είναι ελάχιστα βήματα αχαριστίας.

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα με απόλυτο σκοπό το εκούσιο πάθος, την σταύρωση και την Ανάσταση.

Ο έρωτας του ονομάζεται άνθρωπος.

Και πρέπει να τον σώσει.

Μόνο που κάθε αληθινή αγάπη, χρειάζεται θυσία.

Καμία μεγάλη αγάπη στο κόσμο αυτό, δεν κράτησε ρόδα δίχως να πληγωθεί απ' αγκάθια.

Ο κόσμος στα Ιεροσόλυμα υποδέχεται τον Ιησού.

 Ζητωκραυγάζει.

 Χαίρεται και τον ανακηρύσσει Βασιλιά του.

Πιστεύει ότι ο Ιησούς, θα τους ελευθερώσει από τα δεσμά των Ρωμαίων κατακτητών.
Ότι θα ξεκινήσει μια επανάσταση, θα φέρει πόλεμο, βία και αναστάτωση.


Όταν όμως θα καταλάβουν ότι ο Χριστός δεν έχει τίποτα στην γη πέρα από το άραφο χιτώνα του,

 όταν αισθανθούν ότι δεν ήρθε να φέρει πόλεμο,

 βία και αίμα, ότι μιλάει για αγάπη, ειρήνη, αδελφοσύνη, φως και χαρά,

 και ότι το βασίλειο Του δεν είναι σε αυτή την γη, θα ζητήσουν με μίσος την εξόντωση του.

 Το «ωσαννά» θα μετατραπεί μέσα σε λίγες μέρες στην γεμάτη εκδίκηση ιαχή «σταυρωθήτω».

Είναι τότε ακριβώς που προδίδουμε αυτόν που κάποτε αγαπήσαμε. 

Που σκοτώνουμε εκείνον που ποθήσαμε. 

Όταν αντιλαμβανόμαστε ότι δεν είναι εκείνος που εμείς πιστεύαμε και φαντασιωνόμαστε.

Στην πραγματικότητα δεν αγαπάμε τον άλλον γι αυτό που είναι, αλλά για εκείνο που εμείς θα θέλαμε να είναι. 

Πίσω απ' τα σπουδαία λόγια και τις αιώνιες υποσχέσεις κρύβονται οι πιο μεγάλες προδοσίες. 

Τα χέρια που κάποτε μας αγκάλιασαν ή μας χειροκρότησαν τυλίγονται γύρω από το λαιμό μας έτοιμα να πνίξουν κάθε ανάσα ζωής, αφού δεν πράξαμε αυτά που περίμεναν από εμάς. 

Αφού δεν γίναμε αυτό που εκείνοι ήθελαν, ως μια προέκταση του δικούς τους εαυτού.

 Είναι τότε που φανερώνεται ότι ποτέ δεν αγαπηθήκαμε αλλά χρησιμοποιηθήκαμε. 

Ο Χριστός δεν είναι αυτό που θα ήθελε ο κόσμος. 

Εκείνο που περίμενε στην φαντασία του. 

Ένας ισχυρός επαναστάτης, με δύναμη, εξουσία, αίμα, βία, τιμωρία, απειλή, πόλεμο και συντριβή.

 Ο Χριστός είναι αγάπη, τρυφερότητα, ευαισθησία, ποιητικότητα, αποδοχή, συγχώρεση, ευθύνη, θυσία. 

Ο Χριστός είναι πατέρας και αδελφός μαζί.

Δεν μας εκπλήσσει λοιπόν, αυτοί οι άνθρωποι που ζητούσαν να στέψουν τον Χριστό βασιλέα τώρα οι ίδιοι επιμόνως και με φανατισμό ζητούν την θανάτωση του. 

Είναι μια γνωστή ιστορία που αιώνες τώρα επαναλαμβάνεται σε αυτόν τον κόσμο και σαφέστατα θα συνεχίσει τον δρόμο της επανάληψης της. 

Μισούμε για τον ίδιο λόγο που αγαπήσαμε, και θανατώνουμε πάντα εκείνον που κάποτε χειροκροτήσαμε γιατί το καρφί από το φιλί, απέχει μια ανάσα θανάτου....

"Ανέπνεα τον αέρα του Θεού για 93 χρόνια..."

Θύμασαι, τότε που έλεγες...;

του Αρχιμανδριτη Συμεών ΛΑΜΠΡΙΝΑΚΟΥ

Θυμάμαι , θυμάσαι ;

   Θυμάσαι τότε.....

Τότε που σκεφτόσουν.....
αχ ας μείνω λίγο ακόμη στο κρεβάτι και πάω σε λίγο εκκλησία......

Θυμάσαι τότε....

που έλεγες πως νιώθεις κούραση....
για τον εσπερινό.....

Θυμάσαι τότε που γκρίνιαζες γιατί πάλι νηστεία για να κοινωνήσεις.....

Θυμάσαι τότε.....

Τότε που γκρινιαζες για το μεγάλο κήρυγμα...
Γιατί σκεφτόσουν πως θέλεις να τρέξεις σπίτι.....
να προλάβεις να μαγειρέψεις.......
να ετοιμάσεις.....
να κάτσεις.....
να πας για καφέ......

Θυμάσαι τότε ......

Τότε που δεν πήγες Εκκλησία γιατί έδινες διαγώνισμα?


Θυμάσαι τότε.....


Τότε που στην Θεία Λειτουργία εσύ σκεφτόσουν......
Τι θα φορέσεις....
Τι δίαιτα θα κάνεις.....
που θα πας διακοπές......

Κι ούτε χαμπάρι πήρες τι γινόταν.....
κι ο Χριστός μας περίμενε......
Χτυπούσε την καμπάνα και περίμενε......
Έλα σε Μένα....
Κι όμως Τον Είχες δεδομένο.....



Θυμάσαι?



Εεεεεεεε τώρα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟΣ.....
Δεν χτυπά η καμπάνα.......
Δεν μας φωνάζει......
Και κλαις .....
Και λες.....
μα τι είχα και τι έχασα....
Αχ το χρόνο πίσω να γυρνούσες θα θελες......

Να πήγαινες σε όλες τις Ακολουθίες....
να απολαμβάνεις την παρουσία σου στην Εκκλησία χωρίς βιασύνη.... .
Χωρίς αργοποριες....
Χωρίς γκρίνιες.....
Χωρίς γογγυσμους...........

Απλά τώρα π ρ ε  π ε ι  ψυχή μου υπομονή να κάνεις.....

Πρέπει να νιώσεις στο πετσί σου τι ήταν αυτό που είχε σημασία στη ζωή σου......

Και με το δάκρυ σου να το ξανά κερδίσεις..... 

Να χτυπήσει η καμπάνα και να είσαι εκεί! 

Από την αρχή!

 Μέχρι το τέλος.....

Ψυχή μου καρτερα κι έρχεται....

Μια κατάθεση της ψυχής μου για αυτά που νιώθω τώρα....

Ἐλέησόν με ὁ Θεός, ἐλέησόν με.

Σήμερα στίς σφραγισμένες ἐκκλησίες μας λόγῳ τῆς λοιμικῆς νόσου θά ἀκούγονταν ἕνας θρῆνος…

ἕνα σάλπισμα συντριβῆς, ἕνας θούριος μετανοίας μία συγνώμη γιά τά λάθη μας, τίς ἁμαρτίες μας μικρές ἤ μεγάλες, ἕνα ξύπνημα, ἕνας συναγερμός…Ψυχή μου…ψυχή μου Ἀνάστα τί καθεύδεις….

Ἀγαπητά μου ἀδέλφια,
ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ὀλίγος καί πλήρης.

Ἁμαρτήσαμε Χριστέ. Ἀνομήσαμε, ἀδικήσαμε, τίποτα δέν τηρήσαμε ἀπό τό δικό Σου Λόγο. Τό σῶμα μας ἔχει ῥύπους καί ὁ λογισμός μας ἀκάθαρτος…

Αἰσθανόμαστε Κύριε γυμνοί καί μακρυά ἀπό τό τραπέζι τοῦ γάμου…

 Τά πνευματικά μας ἐφόδια στέρεψαν…

χειροπόδαρα μᾶς στέλνουν στήν ἐξορία…

Γνωρίζουμε Κύριε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει ζωοδόχο πηγή τή τίμια πλευρά Σου τή λοχευμένη καί ζωηφόρο…

Ἀναζητοῦμε τή πρόνοια καί τό ἔλεος πού ἔδειξες στους ἁμαρτωλούς Νινευίτες…

Λυπήσου μας Κύριε. Λυπήσου καί γιάτρεψε
τά πλάσματά σου ὅπως ἔκανες στούς λεπρούς…

Ἐσύ Χριστέ εἶσαι ὁ μεγάλος γιατρός. Δῶσε μας τή θεραπεία καί κάνε μας καθαρώτερους καί ἀπό τό χιόνι…

Χριστέ μου δακρύζουμε σά τήν πόρνη, κλαῖμε σάν τόν Πέτρο, φωνάζουμε σάν τόν ληστή τό «μνήσθητί μου» καί κραυγάζουμε «Ἥμαρτον ἥμαρτον Κύριε Ἐλέησόν μας…

Τι ήταν αυτό που κάθε μέρα δεχόταν τις περισσότερες ύβρεις μας;

Ποιο ήταν εκείνο που κάθε βράδυ φυσούσαμε να φύγει από πάνω μας ως το μεγαλύτερο φορτίο;

Ποιο θέμα απασχολούσε τις κουβέντες μας στο καφέ και το φαγητό;

Η καταραμένη, βαρετή και απαίσια καθημερινότητα μας.

Η ρουτίνα της καθημερινότητας. Αυτή η κουραστική επαναληψιμότητα.

Δεν είχαμε και απόλυτα άδικο. Είναι όντως ψυχικά πνιγερό.

Γι’ αυτό άλλωστε στο δημόσιο αλλά και στο εκκλησιαστικό βίο, έχουμε θεσπίσει ως ανθρώπινες κοινωνίες, εορτές.

 Για να θυμόμαστε οτι είμαστε πλασμένοι για κάτι παραπάνω, πιο γιορτινό, βαθύ, ανοιχτό, χαρμόσυνο και αιώνιο.

Αυτή όμως είναι η μία πλευρά.
Γιατί κανείς δεν σκέφτηκε ότι αυτή η ρουτίνα των γνωστών δεδομένων και επαναλήψιμων πρακτικών, είναι το πιο σημαντικό πλαίσιο για να μπορεί να υπάρξει η ζωή.

Φανταστείτε να ξυπνούσαμε κάθε πρωί και να φτιάχναμε απ΄ την αρχή την πραγματικότητα μας. Κάθε μέρα να χτίζαμε και το βράδυ να γκρεμίζαμε.

Απλά θα μας κατάπινε το χάος του άγχους και της τρέλας.

Δεν θα υπήρχε ζωή στο πλανήτη.

Για να φτάσεις στον ουρανό χρειάζεσαι μια γη.

Για να νιώσεις την ψυχή σου, θέλεις ένα σώμα.

 Για να κάνεις όνειρα πρέπει κάπου να κοιμηθείς.

Να λοιπόν τώρα που ήρθε αυτή η επιδημία και ανέτρεψε την καθημερινότητα μας.

 Που μας άλλαξε τους τρόπους και τις συνήθειες.

Και το σημαντικό δεν είναι αυτό που ζούμε αλλά εκείνο που θα ζήσουμε μετά την λήξη της καραντίνας.

Γιατί σίγουρα τίποτε δεν θα είναι όπως πριν.


Ευκαιρία λοιπόν να ζητήσουμε μια ειλικρινή συγνώμη από την κατασυκοφαντημένη καθημερινότητας μας, που μας πρόσφερε τόσα πολλά και εμείς τα θεωρούσαμε αυτονόητα και δεδομένα.

 Καιρός να κατανοήσουμε ότι τα σημαντικά είναι κρυμμένα στα απλά, ότι το πολύ είναι στο "λίγο" και το μεγάλο στο "μικρό".

Τι ειρωνεία όμως, να επαναλαμβάνεται για ακόμη μια φορά ο κανόνας που λεει ότι πρέπει να χάσεις κάτι για να το αγαπήσεις αληθινά, γιατί μονάχα η έλλειψη και απώλεια σε κάνει να κυνηγάς αιώνια.

.......το πετροβόλημα

Ένας μικρούλης έριξε στην άκρη του γιαλού το όμορφο καραβάκι του. Δεν πρόσεξε όμως, κι έτσι το καραβάκι απομακρύνθηκε, χωρίς να προλάβει να το πιάσει.
Τότε ο πατέρας του πήρε πέτρες και τις πετούσε μπροστά από το καραβάκι. Ο μικρός στην αρχή δεν κατάλαβε κι απόρησε γι’ αυτό το πετροβόλημα.
Αλλά δεν άργησε να εννοήσει.
Οι πέτρες έπεφταν πέρα από το καραβάκι, χωρίς να το χτυπούν.
Και με τα κυματάκια που προκαλούσαν, το έφερναν
σιγά- σιγά πίσω στην ακρογιαλιά.
Κι έτσι ο μικρός με μεγάλη χαρά το πήρε πάλι στη αγκαλιά του.
Πολλές από τις θλίψεις που μας βρίσκουν μοιάζουν μ’ αυτό το πετροβόλημα.
 Είναι οι πέτρες που ρίχνει ο Θεός, σαν απομακρυνθούμε από κοντά Του, για να γυρίσουμε σ’ Αυτόν...

ΤΟ ΠΟΤΗΡΙ

Βίντεο με τον π.Ανανία Κουστένη