Μήνυμα επί τη ενάρξει τού Τριωδίου

Παροιμίες για τον Σταυρό

 

ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ ΤΡΙΩΔΙΟ

 

Συναξάριον Αγιοπροφητηλιάτικον

 

Τη ΙΒ' του αυτού μηνός του Οσίου Πατρός ημών και θαυματουργού Σπυρίδωνος.

"Ο Θαυματουργός κάν τέθνηκε Σπυρίδων,Του θαυματουργείν ουκ έληξεν εισέτι."

Και Συνετός ο Μάρτυς

Και Αλέξανδρος ο Ιερομάρτυς Αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων

Και Αμωναθάς και Άνθος οι 'Οσιοι.

Αναλαμβάνων πραείς ο Κύριος.

Διδάξει πραείς οδούς ο Αυτού.

Ο Αγιώτατος μας Σπυρίδων αγαπητοί μου αδελφοί κατέκτησε με τον αγώνα του το Πένταθλον των αγίων και Μεγάλων Αρετών.

Την άδολον πίστην προς τον Θεόν.

Την κραταιάν προσευχήν.

Την αναξικακίαν.

Την πραότητα.

Την ελεημοσύνην.

Με όλα αυτά έγινε φώς και προς τους ανθρώπους.

Αφού ως κορωνίδα στη ζωη του έβαλε τους Μακαρισμούς του Κυρίου.

Είδεν,έμαθεν,έπαθεν,εθεώθη.

Ετίμησεν επί της γης το σώμα του.Ποιών αυτό ναόν του Αγίου Πνεύματος.

Κατοικητήριον της Αγίας Τριάδος.

Δι'αυτό παρέμεινεν αδιάλειτον,άφθαρτον,κεχαριτωμένον,μυροβλύζον,θαυματουργων.

Εδέχθη την χάριν.Οπως λέγει και ο Κύριος"Εγώ τους εμέ φιλούντας αγαπώ.

Και οι αγαπώντες με ευρίσουσιν χάριν."

Κινητόν αρτοφόριον και το σώμα του Αγίου Σπυρίδωνος

Εόρτιος και ελεητική και όλη του η ζωήν.

Δια τούτο έσχεν Αγγέλους Συλλειτουργούντας και όφιν

εις χρυσούν μετέβαλε και νεκρόν εν τάφω προσφωνείς.

Τα αδύνατα παρ'ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν.

Αντίγραφον του Θεού ο Άγιος Σπυρίδων.

Αρχέτυπον ζωής για όλους μας.Αυτού Αγίαις

 Πρεσβείες ο Θεός ελέησον ημάς Αμήν.

Η Φανέλα του Αγίου Νεκταρίου..!!!!

.....Πέρασε ο πρώτος μήνας, πέρασε κι ο δεύτερος.

Δεν πρόλαβε να κάνει εγχείρηση, δεν πρόλαβε να περάσει από μαχαίρι.

Η Αθήνα συγκλονιζόταν από ιαχές και αλλαλαγμούς για την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, για τις αλλαγές στην Κυβέρνηση, για την επαναφορά του εξόριστου Βασιλιά Κωνσταντίνου, οι εκκλησιαστικοί κύκλοι συζητούσαν, σχολίαζαν την έκπτωση του Μελετίου και την επανανθρόνιση του Θεοκλήτου, όταν ο χλωμός ασκητικός εκείνος γέροντας, ο καλόγερος της Αίγινας, έβλεπε ξαφνικά καταμπροστά του ανοιγμένους τους ουρανούς και τους αγγέλους κατά χιλιάδες να τον υποδέχονται.

Στάθηκε λίγο προτού ξεψυχήσει κι αφουγκράστηκε. Από ψηλά κάποια γνώριμη φωνή, κάποια ολόγλυκια φωνή σε ξένη χώρα τον καλούσε.

"Είσελθε τέκνον, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου. Σε αναμένει ο της δικαιοσύνης στέφανος."

"Εις εμέ, εις εμέ το λέγεις Κύριε;" πρόλαβαν να ψιθυρίσουν για στερνή φορά τα χείλη του.

Κι ανοίγοντας το στόμα να πάρει ανασεμιά, είδε πως μεταφέρεται. Παρέδωσε την άγια του υπομονετική ψυχή στον αγαπημένο του Αφέντη. Στον Αφέντη των ουρανίων, των επιγείων και καταχθονίων.

Η γερόντισσα Ευφημία αναστατώθηκε.

"Σεβασμιώτατε, Σεβασμιώτατε, ανάκραξε με λυγμούς. Κύριε Σακκόπουλε, πού είναι ο κύριος Σακκόπουλος;... Το τηλέφωνο παρακαλώ, το τηλέφωνο...

Ήρθε μια σαβανώτρα από το προσωπικό του νοσοκομείου να βοηθήσει τη γερόντισσα. Το νεκρό σώμα, μοσκομύριζε... Θεέ και Κύριε ! ... Κάτι πήγε να πει η γερόντισσα δεν το μπόρεσε. Για μια στιγμή έβγαλαν τη μάλλινη φανέλλα και την πέταξαν πρόχειρα στο διπλανό κρεββάτι. Κι ώσπου να προχωρήσουν να τελειώσουν με τα σάβανα, ο διπλανός άρρωστος, ο άνθρωπος που έπασχε από παράλυση των κάτω άκρων κινήθηκε, ξεπετάχθηκε όρθιος, αμφιταλαντεύθηκε, στάθηκε στα πόδια του κι έκανε το σταυρό του.

"Σηκώθηκα, περπατάω! ανάκραξε δυνατά, Θεέ μου, έγινα καλά! Τι έχει αυτή η φανέλλα;"

Για δες, ήταν στ' αλήθεια όρθιος, περπατούσε !

Δεν καλοκατάλαβαν, απόμειναν να χάσκουν. Το νεκρό σώμα μοσκομύριζε... Η γερόντισσα πήρε τη φανέλλα, την έβαλε ένα κουβάρι στο ράσο της. Τα χέρια της έτρεμαν.......

«Χωράει ο Χριστός στην καρδιά σου;» - Γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

 Μη διαμαρτύρεσαι λέγοντας: Πού είσαι Θεέ μου; Προσεύχομαι και δεν μου αποκάλυψες ποτέ τον εαυτό σου, δεν μου έδωσες ούτε μία χαρά, δεν μου πραγματοποίησες κανένα από τα όνειρά μου. Σου ζητάω υγεία, μου δίνεις αρρώστια. Σου ζητάω βοήθεια, μου δίνεις θάνατο. Σου ζητάω αρετή, μου δίνεις πόνο. Τι Θεός είσαι;

Όχι! Μη σκεφθείς ποτέ έτσι. Ο Θεός ξέρει πότε η καρδιά σου θα είναι χωρητική. Εάν ακόμη δεν πήρες κάτι, σημαίνει ότι δεν χωράει η καρδιά σου. Η καρδιά σου είναι στουμπωμένη, όπως όταν βάζεις πολλά πράγματα μαζί και τα πιέζεις, για να μη μείνει καθόλου κενό αέρος. Ούτε αέρας δεν μπορεί να χωρέσει στην καρδιά σου, και θέλεις να χωρέσει ο Θεός, τον οποίο δεν χωρούν ολόκληροι οι ουρανοί;

«Μόλις δώ, παιδί μου, την κατάλληλη στιγμή, σε βεβαιώ ότι δεν θα καθυστερήσω ούτε ένα δευτερόλεπτο να σου πραγματώσω τους πόθους σου, τις λαχτάρες σου, τα θεϊκά σου όνειρα. Αμέσως θα το κάνω.»

 

Ο οδοντίατρος σου κάνει ένεση και περιμένει να μουδιάσεις για να σε εγχειρήσει. Εάν σου κάνει αμέσως την εγχείρηση, θα πεταχτείς από τον πόνο και μπορεί να σπάσει και το δόντι σου. Έτσι και ο Θεός περιμένει την κατάλληλη στιγμή, για να έρθει να σου φωτίσει την διάνοια, να σου χαρίσει όλο τον παράδεισο. Αυτό που νοσταλγούσες ένα, δύο, τρία, πέντε, είκοσι, πενήντα χρόνια, θα το πάρεις σε μια στιγμή. Η μετάνοια δεν πάει ποτέ χαμένη, και δεν χάνεις τίποτε όταν την ασκείς.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης: «Η αληθινή αγάπη…»

 

Θέλεις να ανακαλύψεις τι είδους αγάπη έχεις μέσα σου; 

Στάσου μπροστά στον καθρέπτη του ΙΓ Κεφαλαίου της Α’ προς Κορινθίους επιστολής του Αποστόλου Παύλου

 και κοίταξε με ειλικρίνεια να δεις,

 αν εφαρμόζονται σε σένα αυτά, που λέγει ο Απόστολος Παύλος:

«Αυτός που αγαπά, έχει μακροθυμία στις αδυναμίες του άλλου. 

Έχει και καλοσύνη. 

Δεν ζηλοφθονεί. 

Δεν υπερηφανεύεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητά το δικό του συμφέρον, δεν είναι ευερέθιστος.

Λησμονεί το κακό, που του έχουν κάνει.

 Λυπάται, όταν αδικάται ο πλησίον του, και χαίρεται μαζί του στη χαρά του. 

Έχει σε όλα ανεκτικότητα, εμπιστοσύνη, ελπίδα, υπομονή». 

(Α’ Κορ. 13, 4-7).

Η αληθινή αγάπη είναι συνυφασμένη με πνεύμα ταπείνωσης, θυσίας και προσφοράς. 

Αυτός, που αγαπά σύμφωνα με

 το θέλημα του Θεού, θυσιάζει τις επιθυμίες του και την ανάπαυση του χάριν αυτού, που αγαπά.

Η αγάπη, που δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, συνδέεται με πνεύμα εγωισμού και αυτός, που έχει τέτοια «αγάπη», αντί να θυσιάζεται για τον άλλο, όλο ζητά να θυσιάζεται ο άλλος γι’ αυτόν.

Δώσε και θα λάβεις, κράτα και θα χάσεις…

 

Ο Χριστός πολλαπλασιάζει τους πέντε άρτους και τα ψάρια, 

τρώνε πάντες και περισσεύει διότι ούτε μια στιγμή δεν σκέφτηκε όπως οι μαθητές του, 

ότι «είναι λίγα ας τα κρατήσω για μένα….». 

Ότι δίνεις επιστρέφει πίσω σε εσένα. 

Το λίγο γίνεται πολύ όταν ξέρεις να το μοιράζεσαι. 

Δώσε και θα λάβεις, 

κράτα και θα χάσεις…

Ο πραγματικά ταπεινός

 Ο πραγματικά ταπεινός δεν είναι αυτός που κακολογεί και μαστιγώνει τον εαυτό του για αυτά που δεν κατάφερε ή δεν πέτυχε.

 Αλλά εκείνος που βλέπει τι μπορεί να γίνει και που μπορεί να φτάσει με την βοήθεια Του Θεού.

 Ταπείνωση σημαίνει να πιστεύω ότι τα πάντα, όσα έχω και δεν έχω είναι του Θεού.

Γιὰ τὴν προσευχή

 Ἡ θάλασσα ἁπλωνόταν μπροστά. Οἱ Αἰγύπτιοι ἔρχονταν ἀπὸ πίσω. Καὶ ὁ Μωυσῆς βρισκόταν στὴ μέση. Ζητοῦσε ἀπὸ τὸ Θεὸ βοήθεια, χωρὶς νὰ λέει οὔτε λέξη· τόση ἦταν ἡ ἀμηχανία του. Καὶ μολονότι δὲν ἀκουγόταν ἡ φωνὴ του, ὁ Κύριος τοῦ εἶπε: τὶ βοᾶς πρὸς με;«Τί μοῦ φωνάζεις;» (Έξ. 14:15). Τον ἄκουγε, λοιπόν, ἂν καὶ δὲν μιλοῦσε. 

Ἔτσι κι ἐσύ, ὅταν σοῦ ἔρχεται πειρασμός, νὰ ζητὰς καταφύγιο στὸ Θεό, νὰ καλεῖς μυστικὰ σὲ βοήθεια τὸν Κύριὸ σου. Αὐτὸς εἶναι πάντα κοντὰ σου, γι’ αὐτὸ δὲν χρειάζεται νὰ Τον ἀναζητήσεις σὲ ὁρισμένο τόπο, ὅπως κάνεις μὲ τοὺς ἀνθρώπους. «Θὰ φωνάξεις στὸ Θεό, κι Ἐκεῖνος θὰ σ’ ἀκούσει», ὅπως λέει ὁ προφήτης Ἡσαΐας. «Ἐσὺ ἀκόμα θὰ προσεύχεσαι, κι Ἐκεῖνος θὰ σοῦ ἀπαντήσει: Τότε βοήσῃ, καὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεταί σου· ἔτι λαλοῦντός σου ἐρεῖ· ἰδοὺ πάρειμι.“Να, ἐδῶ εἶμαι, δίπλα σου!”» (Ησ. 58:9). 

Ἄν ἀγωνίζεσαι νὰ διατηρεῖς τὴν καρδιὰ σου καθαρὴ ἀπὸ τὴν κακία, ὁ Κύριος σ’ ἀκούει πάντα καὶ παντοῦ. Με ὅλα αὐτά, βέβαια, δὲν θέλω νὰ ὑποτιμήσω τὴν προσευχὴ πού γίνεται ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς στὸ ναό. Ὄχι. Γιατὶ εἶναι μεγάλη, πολὺ μεγάλη ἡ δύναμη τῆς κοινῆς προσευχῆς τῶν ἀδελφῶν στὴν ἐκκλησία. Θέλεις νὰ μάθεις πόση; Ἄκου: Κάποτε ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἦταν φυλακισμένος καὶ ἁλυσοδεμένος. Μὰ «ἡ Ἐκκλησία προσευχόταν ἀδιάκοπα στὸ Θεὸ γι’ αὐτὸν» (Πράξ. 12:5).[Ὁ μὲν οὖν Πέτρος ἐτηρεῖτο ἐν τῇ φυλακῇ· προσευχὴ δὲ ἦν ἐκτενὴς γινομένη ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ] Καὶ ἡ προσευχὴ τοῦ ἐκκλησιάσματος τὸν ἐλευθέρωσε θαυματουργικὰ ἀπὸ τὴ φυλακὴ κι ἀπὸ τὶς ἁλυσίδες. 

Τί, λοιπόν, εἶναι δυνατότερο ἀπὸ τὴν προσευχή, πού ἔσωσε τὸ στύλο καὶ τὸν πύργο τῆς Ἐκκλησίας; Καὶ ὅσο γιὰ τοὺς κατηχουμένους, βέβαια, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ προσεύχονται μαζὶ μὲ τοὺς πιστοὺς στὸ ναό, γιατὶ δὲν ἔχουν ἀποκτήσει ἀκόμα μεγάλη παρρησία. 

Ὅσο γιὰ μᾶς, ὅμως, μᾶς ἔχει δοθεῖ ἡ παραγγελία νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὴν οἰκουμένη καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία, πού ἔχει ἁπλωθεῖ ὡς τὰ πέρατα τῆς γῆς. Συνειδητοποιεῖτε πόσο ὑψηλὸ καὶ τιμητικὸ γιὰ τὴ μικρότητὰ μας εἶναι τὸ νὰ προσερχόμαστε ἐδῶ καὶ νὰ παρακαλᾶμε τὸ Θεὸ γιὰ τόσο λαό; Το νὰ παρακαλάει ἕνας γιὰ τοὺς πολλούς, εἶναι πολὺ τολμηρὸ καὶ χρειάζεται μεγάλη παρρησία. Γιατί, ἂν ἐγὼ ὁ ἴδιος δὲν τολμῶ νὰ παρακαλέσω γιὰ τὸν ἑαυτὸ μου, πολὺ περισσότερο γιὰ τοὺς ἄλλους· αὐτὸ μόνο οἱ δίκαιοι μποροῦν νὰ τὸ κάνουν, ὄχι ἕνας ἁμαρτωλὸς σὰν κι ἐμένα. 

Ὅταν, ὅμως, συγκεντρωμένοι ὅλοι μαζὶ κάνουν δέηση γιὰ ἕναν, τὸ πράγμα δὲν φαίνεται ἄπρεπο. Εἶναι, βέβαια, δυνατόν, ὅπως εἶπα πρίν, νὰ προσευχόμαστε καὶ στὸ σπίτι μας καὶ σὲ κάθε τόπο, ὄχι πάντως ὅπως προσευχόμαστε στὴν ἐκκλησία, ὅπου κοινὴ ἱκεσία κλήρου καὶ λαοῦ ἀπευθύνεται στὸ Θεό. 

Δὲν εἰσακούεσαι τόσο ἀπὸ τὸν Κύριο, ὅταν Τον παρακαλᾶς μόνος, ὅσο ὅταν βρίσκεσαι μαζὶ μὲ τοὺς ἀδελφοὺς σου. Γιατὶ στὴν κοινὴ προσευχὴ ὑπάρχουν περισσότερα: ἡ ὁμόνοια καὶ ὁ δεσμὸς τῆς ἀγάπης καὶ οἱ εὐχὲς τῶν ἱερέων. 

Οἱ ἱερεῖς γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς βρίσκονται ἐδῶ, γιὰ νὰ ἐνισχύσουν μὲ τὶς ἰσχυρὲς εὐχὲς τους τὶς ἀδύναμες προσευχὲς τοῦ λαοῦ, βοηθώντας τες ν’ ἀνέβουν στὸν οὐρανό. Νά, λοιπόν, πῶς κατόρθωσε νὰ βγάλει ἀπὸ τὴ φυλακὴ τὸν ἀπόστολο Πέτρο ἡ προσευχὴ τῆς Ἐκκλησίας. 

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Οσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής : Ο Πανάγαθος καλό μου παιδί, δεν κάνει τίποτε που να μην είναι προς όφελος της ψυχής μας

 Ο Πανάγαθος καλό μου παιδί, δεν κάνει τίποτε που να μην είναι προς όφελος της ψυχής μας. Είτε ασθένεια, είτε πειρασμό, για ωφέλεια δική μας το επιτρέπει.

 Εμείς όμως δεν γνωρίζουμε και πολλές φορές γογγύζουμε, αγανακτούμε και πολλά κακά κάνουμε. 

Ενώ εκείνος από την πολλή Του αγάπη, μόνο στο συμφέρον της ψυχής μας αποβλέπει. Διότι γνωρίζει, ότι εδώ πρόσκαιροι είμαστε και όλα σύντομα περνούν. 

Και όταν τελειώσει αυτή μας η εξορία και ανοίξουν τα μάτια της ψυχής τα αληθινά, τότε για όλα θα ευχαριστήσουμε ευγνωμόνως. 

Οσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

Η Φύση μας παραδειγματίζει ...

 Η Φύση μας παραδειγματίζει .....

Αυτά τα μικρά πλασματακια έκαναν την Λιτανεία που χρωστούσε ο Άνθρωπος.. στον Εσταυρωμένο Χριστό.

ΕΤΣΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΜΑΣ

 ΕΤΣΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΙΕΡΕΑ ΜΑΣ:

Αν είναι ενεργητικός, τον θεωρούμε υπερβολικά κουρδισμένο· αν είναι ήρεμος, τον θεωρούμε τεμπέλη.

Αν έχει γκρίζα μαλλιά, τον θεωρούμε γέρο·

αν είναι νέος, λέμε πως δεν έχει εμπειρία.

Αν θέλει να κάνει αλλαγές, τον θεωρούμε επαναστάτη·

αν δεν θέλει, λέμε ότι δεν παίρνει πρωτοβουλίες.

Αν κηρύττει κατά της αμαρτίας, τον θεωρούμε φανατικό· αν δεν το κάνει, 

λέμε  πως είναι κοσμικός.

Αν χρησιμοποιεί κινήσεις των χεριών όταν εκφράζεται, 

τον θεωρούμε ηθοποιό· αν παραμένει ακίνητος, λέμε ότι είναι ξύλινος.

Αν υψώνει την φωνή του, λέμε ότι φωνάζει πολύ·

αν  δεν υψώνει την φωνή του, τον θεωρούμε μονότονο.

Αν είναι στο σπίτι του, λέμε πως πρέπει να είναι έξω και να συναντά τους ενορίτες του·

αν θεαθεί στο δρόμο, 

λέμε ότι πρέπει να είναι κλεισμένος μέσα, και προσευχόμενος, 

να ετοιμάζει το κύρηγμα του.

Αν επισκέπτεται πτωχούς, τον θεωρούμε σοσιαλιστή·

αν επισκέπτεται πλουσίους, τον θεωρούμε φίλο των πλουτοκρατών 

και 

υποστηρικτή του οικονομικού κατεστημένου.

Αν το παλέψεις, όπου και να πας θα ναι παράδεισος

 

☦Αν το παλέψεις, όπου και να πας θα ναι παράδεισος

(Αληθινή ιστορία από το Άγιον Όρος)

Χειμώνας βαρύς. Σαρακοστή στον Άθω. Ο Θανασός είχε ξεμείνει στο κελλί του γέρο Κοσμά αφού το χιόνι είχε αποκλείσει τα μονοπάτια.

Κλειστός ο δρόμος για τα μοναστήρια και η θάλασσα κάτω δεν ησύχαζε. Τα μοναστήρια άλλωστε ήτανε και μακριά και δεν είχε τρόπο να φύγει.

-Μη χολοσκάς. Θα μείνεις στο κελλί, του είπε ο γέροντας Κοσμάς όλο αρχοντιά. Κουκιά έχουμε, ξύλα για το τζάκι έχουμε, νάναι καλά ο γέρο Τιμόθεος που μας οικονόμησε νωρίς κούτσουρα. Και είναι ελιά που καίει όμορφα.

Σαν να κατάλαβε ο Θανασός τώρα στα σοβαρά τι του έλεγε ο γέρο Κοσμάς και πήρε να το χαρεί. Κι όσοι θα του λέγανε γιατί άργησε να γυρίσει από τον Άθωνα, την είχε την δικαιολογία έτοιμη κι αληθινή. Ήθελα εγώ.... αλλά το χιόνι μας απέκλεισε..

Για φαντάσου, μονολογούσε χωρίς καημούς, χωρίς το ζόρι της φαμίλιας του, χωρίς τη φωνή του αφεντικού, χωρίς τη οργή στη στραβοτιμονιά του απέναντι, χωρίς τα βάσανα της ζωής ετούτης. Χρόνια το δούλευε στο μυαλό του και το ομολογούσε ανάμεσα στο χωρατό και το σοβαρό του.

-Εσείς γέροντα έλεγε στον γερό Κοσμά ζείτε στον Παράδεισο ενώ εμείς εκεί μέσα και να θες να αγιάσεις δεν σ αφήνουνε. Και να που γίνεται μερικές φορές σαν να ακούει ο Θεός δυό φορές και του γίνεται το χατίρι του ανθρώπου. Χωρίς να το μετρήσει και βρίσκεται ίδιος καλόγερος στον Άθω στο καλύβι του γέρο Κοσμά που δεν αγαπούσε και πολύ τις βολές και δεν είχε μήτε ρεύμα, μήτε τηλέφωνο. Μια στέρνα είχε μοναχά στο κελλί και κάθε πρωί έβγαζε λίγο νερό για τη λάτρα του .

-Είμαι στον παράδεισο.!!! μονολογούσε ο Θανασός. Πήγαινε και ερχότανε και η χαρά του δεν έλεγε να ησυχάσει..

-Έλα παιδί μου θα κάνουμε τις ώρες και τον εσπερινό. Ήτανε βλέπεις Σαρακοστή και οι ακολουθίες ήτανε πολλές.

-Μετά χαράς έκανε ο Θανασός..

Πήρε να διαβάζει ο γέρο Κοσμάς διάβαζε διάβαζε και τελειωμό δεν είχε....

Το μυαλό του Θανασσού πήρε να ταξιδεύει... Μετά ο γέροντας λέει στο Θανασσό.

-Είναι Σαρακοστή παιδί μου έχουμε μονοτράπεζο και αλάδωτο...

-Κι αλάδωτο; επανέλαβε ο Θανασσός ...

Φάγανε κάτι παξιμάδια που του φανήκανε παντεσπάνι του Θανασσού και χαλβά Μακεδονίτικο που του χε φέρει κάποιος προσκυνητής από τη Θεσσαλονίκη..

Πήρε να βράζει ο Θανασσός....

-Να πάς αν είναι ευλογημένο να φέρεις από το πηγάδι νερό του λέει ο γέροντας

Τρέχει με τον κουβά ο Θανασός να τραβήξει νερό. Μα στη βιάση του δεν δένει καλά την τριχιά και ο κουβάς βρέθηκε μέσα στο πηγάδι.

Φωνές, φασαρία, θυμός, νεύρα κι όλα μαζί.....

Τα άκουσε από το καλύβι ο γέρο Κοσμάς και νόμιζε ότι κάτι του συνέβη.

-Τι έπαθες παιδί μου ποιος σε πείραξε;

Ο Θανασός όμοια σαλεμένος κόκκινος από την αναποδιά δεν μιλιότανε

-Κι εδώ αναποδιές...... κι εδώ δυσκολίες.... κι εδώ ο πειρασμός. Που θα ησυχάσω γέροντα, μέχρι που θα με κυνηγάει το θηρίο .

Τον πήρε με τρόπο πατρικό ο γέρο Κοσμάς και τον έβαλε στο καλύβι.

Κι ο Θανασός πήρε να κλαίει σαν παιδί.

-Το θηρίο παλληκάρι μου ούτε στον κόσμο μένει ούτε στο καλύβι μου δεν πατά. Κάθε τόπος παιδί μου είναι αγώνας. Δεν υπάρχει τόπος χωρίς αγώνα. Δεν υπάρχει όμως και παράδεισος που να ναι εδώ και να μην είναι εκεί. Το θηρίο ...πάει να πει τα πάθη, αν το κουβαλάς μέσα σου όπου και να πας θα σε φάει. Κι αν το παλέψεις, όπου και να πας θα ναι παράδεισος...

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι το πως μας ανέχεται ο Θεός να Τον κοροϊδεύουμε..

 Το μεγαλύτερο θαύμα είναι το πως μας ανέχεται ο Θεός να Τον κοροϊδεύουμε..

_____________________________

Το μεγαλύτερο θαύμα που έγινε και γίνεται συνεχώς, δεν είναι ούτε αυτό που έγινε στη Βηθλεέμ όπου γεννήθηκε ο Θεός και έγινε άνθρωπος, ούτε αυτό που έγινε στη Γεσθημανή, ούτε αυτό που έγινε στον Γολγοθά. Τίποτα από αυτά... 

Το μεγαλύτερο θαύμα είναι το πως μας ανέχεται ο Θεός να Τον κοροϊδεύουμε! 

Να τρώμε, να πίνουμε, να καλοπερνάμε, να έχουμε αέρα, να έχουμε ήλιο, να έχουμε τα πάντα και να λέμε του Θεού: 

- Θεέ, όλα τα παίρνω τα δικά σου, αλλά Εσένα δεν Σε πιστεύω. Εσένα δεν Σε δέχομαι και δεν Σε θέλω...

Αυτό είναι το μεγαλύτερο θαύμα! Το πως μας ανέχεται... Τέτοια μακροθυμία!!! Ποιός θα είχε αυτή τη μακροθυμία, παρά μόνο ένας Θεός;  

Έως πότε όμως θα μας ανέχεται;

Στην Αμερική πήγαν 2 γνωστοί μου και μου διηγείται ο ένας απ' αυτούς το εξής:

''Πήγαμε και πιάσαμε δουλειά. Από την πρώτη βδομάδα που πήγαμε για δουλειά, ο άλλος, ο Γιώργος, άρχισε να κλέβει. Η υπηρεσία το έμαθε, ότι αυτός ο Έλληνας κλέβει. Και σκέφτηκαν: 

- Για να κλέβει πάει να πει, ότι δεν του φτάνουν τα χρήματα. 

Και του αυξάνουν το μεροκάματο, χωρίς να του πούνε τίποτα. Και το Σάββατο που πήγε στη θυρίδα ο Γιώργος να πάρει το φάκελλο και τον άνοιξε, βρήκε περισσότερα λεφτά. Ο Γιώργος όμως τίποτα! Συνέχιζε να κλέβει... Και παραπάνω χρήματα πήρε και συνέχιζε να κλέβει. 

Αυτοί το αντιλήφτηκαν ότι πάλι κλέβει, αλλά δεν του είπαν τίποτα! Και πάλι σκέφτηκαν, ότι δεν θα του φτάνουν τα χρήματα. Και του αυξάνουν το ημερομίσθιο, για δεύτερη και τρίτη φορά, μέχρι που έφτασε ο μισθός του να διπλασιαστεί!  Ο Γιώργος όμως ασυγκίνητος, συνέχιζε να κλέβει...

Όταν είδαν αυτοί εκεί, ότι και η τρίτη αύξηση δεν τον διόρθωσε, τον κάλεσαν στο γραφείο και του είπαν:

- Θέλουμε να μας πεις πώς σκέφτεσαι και θα σε πούμε και εμείς πως σκεφτόμαστε. Από την πρώτη μέρα που έπιασες δουλειά στο εργοστάσιο, άρχισες να κλέβεις. Εμείς, όταν είδαμε ότι έκλεβες, είπαμε ότι δεν σε έφταναν τα χρήματα. Δεν σου δώσαμε περισσότερα χρήματα μέσα στην επόμενη βδομάδα;

- Ναι με δώσατε, είπε ο Γιώργος.

- Γιατί συνέχισες να κλέβεις; Εμείς νομίσαμε, ότι πάλι δεν σου φτάνουν τα λεφτά και σου κάναμε και δεύτερη αύξηση. Σου κάναμε και τρίτη αύξηση; Αλλά εσύ συνέχισες να κλέβεις; Γιατί;

- ....

- Δεν είσαι καλός Έλληνας και τον διώξανε από τη δουλειά''

Αν άνθρωποι φτάνουν σε τέτοιο σημείο μακροθυμίας και ανεξικακίας έναντι της πονηριάς του άλλου, προκειμένου να διορθωθεί, φαντάζεστε ένας Θεός, τι μακροθυμία δείχνει έναντι των ανθρώπων που είναι μακριά Του; Ο Θεός τους περιμένει, μετέρχεται τα πάντα και τους δημιουργεί προϋποθέσεις σωτηρίας, προκειμένου να επιστρέψουν και να σωθούν...

---------------------------------

Δημήτριος Παναγόπουλος ο Ιεροκήρυκας (1916 - 1982)

Σύναξη Της Υπεραγιας Θεοτοκου Της Γοργοεπηκόου

 

Η θαυματουργή εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Γοργοεπηκόου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου του Αγίου Όρους.

Η θαυματουργή εικόνα του Αγίου Όρους είναι αρχαία τοιχογραφία της Παναγίας που βρίσκεται εξωτερικά στον ανατολικό τοίχο της τράπεζας και προς τα δεξιά της εισόδου της. Το 1664 μ.Χ. ο τραπεζάρης Νείλος, που περνούσε τακτικά μπροστά από την εικόνα κρατώντας στο χέρι αναμμένα δαδιά για την υπηρεσία του στην τράπεζα, άκουσε μια φωνή να του λέει τα εξής: «Να μην ξαναπεράσεις από εδώ με δαδιά καπνίζοντας την εικόνα μου». Ο Νείλος δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη φωνή, η οποία όμως σύντομα ξανακούστηκε επιτιμώντας τον μοναχό και αφήνοντάς τον τυφλό. Οι αδελφοί άρχισαν να περνούν με πολύ ευλάβεια μπροστά από την εικόνα, της κρέμασαν ακοίμητο καντήλι και διέταξαν το νέο τραπεζάρη να τη θυμιάζει καθημερινά.

Ο τυφλός Νείλος περνούσε όλο τον καιρό του σε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα παρακαλώντας την Παναγία να τον συγχωρέσει και να τον θεραπεύσει, πράγμα το οποίο και έγινε, όταν, για τρίτη πλέον φορά, ακούστηκε φωνή από την εικόνα, που πληροφορούσε τον Νείλο ότι η δέησή του εισακούστηκε και ότι στη δική Της μετά Θεόν προστασία και σκέπη θα έπρεπε στο εξής να καταφεύγουν για κάθε τους ανάγκη οι μοναχοί. Αυτή θα τους ακούει γρήγορα γιατί το όνομά της είναι «Γοργοεπήκοος». Πολύ σύντομα το θαύμα αυτό και η υπόσχεση της Θεοτόκου έγιναν γνωστά σε όλο το Όρος και η εικόνα της αυτή έγινε παναγιορειτικό προσκύνημα.

Ο διάδρομος κλείστηκε και η εικόνα συμπεριλήφθηκε σε παρεκκλήσι που κτίστηκε προς τα δεξιά της. Τα θαύματά της είναι άπειρα και ειδικός «προσμονάριος» ιερομόναχος εξυπηρετεί τις ανάγκες των πολλών προσκυνητών.

Ώ, αν καταλαβαίναμε την μακροθυμία του Θεού!

 

Ώ, αν καταλαβαίναμε την μακροθυμία του Θεού! 

Εκατό χρόνια χρειάσθηκαν για να γίνη η Κιβωτός του Νώε.

Μήπως ο Θεός δεν μπορούσε να κάνη γρήγορα μία Κιβωτό; 

Αλλά άφησε τον Νώε να παιδεύεται εκατό χρόνια, για να καταλάβουν και οι άλλοι και να μετανοήσουν. 

Εκείνος έλεγε: «Δέστε, θα γίνη κατακλυσμός!

Μετανοήστε!». 

Εκείνοι τον κορόιδευαν. 

«Κλουβιά, έλεγαν, φτιάχνει» και είχαν τον χαβά τους. 

Και τώρα, σε δύο λεπτά μπορεί ο Θεός όλον τον κόσμο να τον συγκλονίση και να τον κάνη να αλλάξη, να γίνουν όλοι πιστοί, σούπερ πιστοί!

Πώς; Αν γυρίση το κουμπί στον σεισμό σιγά‐σιγά από τα 5 στα 6 ρίχτερ... στα 7... Στα 8, οι πολυκατοικίες θα πάνε σαν τους μεθυσμένους, θα αρχίση η μία να χτυπά την άλλη. 

Στα 10 όλοι θα πούν: «Ήμαρτον! Σε παρακαλούμε, σώσε μας». 

Μπορεί και όλοι να πούν: «Καλόγεροι θα γίνουμε!». 

Μόλις όμως τελειώση ο σεισμός, ενώ ακόμη θα κουνιούνται λίγο, αλλά δεν θα πέφτουν, πάλι στα μπουζούκια θα τρέξουν. 

Γιατί η επιστροφή τους αυτή δεν θα έχη πραγματική μετάνοια, αλλά απλώς θα πούν έτσι, για να γλυτώσουν το κακό.

Αγ. Παϊσίου Αγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Α’ «Με Πόνο και Αγάπη»

Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

 

Αγία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου

Εύρεσις της Αγία Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου

Ἀποτελεῖ τὸ μοναδικὸ ἱερὸ κειμήλιο ποὺ σχετίζεται μὲ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου καὶ διασῴζεται μέχρι σήμερα στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Βατοπαιδίου στὸ Ἅγιο Ὅρος, στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας. 

Ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος τὴν ὕφανε ἀπὸ τρίχες καμήλας.

Οἱ πληροφορίες γιὰ τὸν ἐπίγειο βίο τῆς Θεοτόκου εἶναι λιγοστὲς καὶ προέρχονται ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ ἀπὸ τὴν παράδοση ποὺ διασώθηκε ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς ἀκόμη χρόνους. 

Ἡ Θεοτόκος μέχρι τὴν Κοίμησή της παρέμεινε στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦταν

μέλος τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. 

Τὴ φροντίδα τῆς εἶχε ἀναλάβει ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς τοῦ Κυρίου,

 ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης.

Οἱ τελευταῖες στιγμὲς τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς εἶναι θαυμαστὲς καὶ συγκινητικές. 

Κοντὰ τῆς βρέθηκαν οἱ Ἀπόστολοι οἱ ὁποῖοι ἔφτασαν ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης στὰ Ἱεροσόλυμα μὲ τρόπο θαυμαστό, «ἐπὶ νεφελῶν» . 

Καὶ τότε, ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἐμφανίστηκε θριαμβευτικὰ «ἐπὶ νεφελῶν», μὲ τὴ συνοδεία πλήθους ἀγγέλων. 

Ἡ Θεοτόκος προσευχήθηκε στὸν Υἱό της, παρηγόρησε τοὺς Ἀποστόλους καὶ ὑποσχέθηκε ὅτι θὰ εἶναι πάντα κοντὰ στὴν Ἐκκλησία γιὰ νὰ μεσιτεύει στὸν Υἱό της καὶ παρέδωσε τὴν πανάμωμη ψυχή της στὸν Κύριο.

Οἱ Ἀπόστολοι ἐναπόθεσαν τὴν Ἁγία Σορὸ τῆς Θεοτόκου σὲ «καινὸν μνημεῖον» στὴ Γεθσημανή.

 Ἐκεῖ ἡ Ἁγία Ἑλένη ἀργότερα ἔκτισε τὸ ναὸ τῆς Κοιμήσεως. 

Τρεῖς μέρες μετὰ τὴν κοίμηση κατέβηκε ὁ Κύριος μὲ τὴ συνοδεία τῶν Ἀρχαγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ καὶ πλήθους ἀγγέλων. 

Ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαὴλ μὲ ἐντολὴ τοῦ Κυρίου παρέλαβε τὴν Ἁγία Σορὸ τῆς Θεοτόκου καὶ ὅλοι μαζὶ ἀνῆλθαν στοὺς οὐρανούς.

 Ἡ θαυμαστὴ Μετάσταση τῆς Θεομήτορος εἶχε συντελεστεῖ. Τὸ ἱερὸ Σῶμα τῆς ἐνώθηκε πάλι μὲ τὴν ἁγνὴ ψυχή της.

Ὁ Ἀπόστολος Θωμὰς ἦταν ὁ μόνος ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ποὺ εἶδε τὴ θαυμαστὴ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου. Δὲν εἶχε μπορέσει νὰ παρευρεθεῖ στὴν κηδεία τῆς εὐρισκόμενος στὶς Ἰνδίες. Ἐκεῖ, μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες, καὶ ἐνῷ τελοῦσε τὴ Θεία Λειτουργία, βρέθηκε στὴ Γεθσημανὴ μὲ θαυμαστὸ τρόπο καὶ εἶδε ὅλα ὅσα συνέβησαν. 

Τότε παρακάλεσε τὴν Παναγία νὰ τοῦ δώσει γιὰ εὐλογία τὴ Ζώνη της.

 Καὶ ἐκείνη, καθὼς ἀνέβαινε στοὺς οὐρανούς, τοῦ ἔριξε τὸ Ἱερὸ κειμήλιο «πρὸς δόξαν ἀκήρατον, ἀνερχομένη Ἁγνή, χειρί σου δεδώρησαι τῷ ἀποστόλῳ Θωμὰ τὴν πάνσεπτον Ζώνην σου» ψάλλουμε στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης. 

  Ὁ Ἀπόστολος Θωμὰς στὴ συνέχεια πληροφόρησε καὶ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀποστόλους γιὰ τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ γεγονότα καὶ τοὺς ἔδειξε τὴν Ἁγία Ζώνη τῆς Παναγίας. 

Ἐκεῖνοι δοξολόγησαν τὸν Θεὸ καὶ τοῦ ζήτησαν νὰ τοὺς εὐλογήσει, καθὼς ἦταν ὁ μόνος ποὺ ἀξιώθηκε νὰ δεῖ τὴν ἔνδοξη Μετάσταση τῆς Θεοτόκου.

Τὴ διαφύλαξη τῆς Ἁγίας Ζώνης ἀνέλαβαν δύο φτωχὲς καὶ εὐσεβεῖς γυναῖκες στὰ Ἱεροσόλυμα, οἱ ὁποῖες φρόντιζαν τὴ Θεοτόκο.

 Παρέλαβαν μὲ εὐλάβεια τὸ ἱερὸ κειμήλιο καὶ ἀπὸ τότε τὸ ἔργο τῆς διαφύλαξής του συνέχιζε ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μία εὐλαβὴς παρθένος καταγόμενη ἀπὸ τὴν οἰκογένεια αὐτή.

Κάθε Ιερός Ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη

 Κάθε Ιερός Ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη. 

Και όταν είσαι μέσα στον Ναό, ήδη βρίσκεσαι στον ουρανό.

 Έτσι, όταν η γη σε συνθλίβει με την κόλασή της, τρέξε στον Ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο! 

Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον Ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του.

Αν πάλι συμβεί να πέσουν πάνω σου ολόκληρες λεγεώνες δαιμόνων, εσύ τρέξε στον Ναό, ανάμεσα στους Αγγέλους, επειδή ο Ναός είναι πάντοτε γεμάτος από Αγγέλους και οι Άγγελοι του Θεού, θα σε προστατεύσουν από όλα τα δαιμόνια του κόσμου, αυτοί και τίποτα δεν μπορούν να σου κάνουν 

(Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

Εκκλησία η μάννα μας

 

Αν μπορούσαμε να πούμε στα παιδιά μας ότι ο ιερέας, όποιος και αν είναι, μπορεί να κάνει αυτό που δεν μπορούν να κάνουν ούτε  οι Άγγελοι.

Θεία λειτουργία!

Δηλαδή;

Δηλαδή κατεβάζει το Θεό στη γη!

Κατεβάζει τη Θεοτόκο!

Κατεβάζει χιλιάδες αγγέλους που συνωστίζονται στο Ναό, αλλά πού εμείς δεν έχουμε μάτια και δε βλέπουμε...

Ο γέροντας Ιάκωβος, στη Μεγάλη Είσοδο, συχνά κοντοστεκόταν, δεν προχωρούσε και οι άνθρωποι γύρω του τον άκουγαν να ψιθυρίζει:

<<Παρακαλώ, Άγιοι Άγγελοι κάντε τόπο να περάσω...>>

Κι ο παπα-Φιλάρετος ο Αγιορείτης, όταν τελείωσε η Λειτουργία, είπε σε κάποιους:

Σμήνος! σμήνος με τύλιξε!

Άγγελοι στον Ναό, Άγγελοι στο δάσος, χιλιάδες Άγγελοι! κι άρχισε να κλαίει...

Αυτό είναι η Θεία λειτουργία!

Άνθρωποι και Άγγελοι και Άγιοι μαζί!

Ζώντες και κεκοιμημένοι, παππούδες και προπαππούδες, οι πιστοί όλων των αιώνων... όλοι μέλη Χριστού!

Σώμα Χριστού! 

Οστά Χριστού!

Με σένα που αγαπάω και με σένα που προσπερνάω.

Με οικείους και εχθρούς, όλοι σώμα ένα.

Αυτό γίνεται σε κάθε Λειτουργία!

Αυτό γίνεται στην Εκκλησία!

Για χάρη μας! 

Νάτος ο Χριστός!

Παρέστη και φωνεί σε! 

Μας φωνάζει ..ακούς;

Τον καθένα με τ"όνομα του. 

Να πάρουμε Χριστό! 

Χριστός να γίνουμε!

Να επιστρέψουμε μετανοούντες και φεγγοβόλοι στα σπίτια μας!