Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Θεία Λειτουργία επί τη Εορτή του Οσίου Δαβίδ του αμυγδαλίτου


 Αύριο το πρωΐ 26 Ιουνίου και ώρα 5:30 εως 8:00 θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία επί τη Εορτή του Οσίου Δαβίδ του αμυγδαλίτου.
 Όπως κάθε χρόνο στο τέλος θα ευλογηθούν οι καρποί της αμυγδαλιάς και θα μοιραστούν στους προσκυνητές ως ευλογία.

Την Κυριακή κανονικά η Θεία Λειτουργία


Την Κυριακή 30 Ιουνίου το πρωΐ 5:30 εως 9:30 κανονικά η Θεία Λειτουργία στην Ανδρώα Κοινοβιακή Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Ερυθρών.Στην συνέχεια κέρασμα και πνευματική συζήτηση στο Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής.

Ιερά Αγρυπνία επί τη Εορτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου


 Την Παρασκευή 28 Ιουνίου και ώρα 8:30μ.μ θα τελεσθεί Ιερά Αγρυπνία στην Ανδρώα Κοινοβιακή Ιερά Μονή Προφήτη Ηλία Ερυθρών επί τη Εορτή των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
 Μετά το πέρας της Ιεράς Αγρυπνίας θα προσφερθεί κέρασμα στο Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής.
 Το πρωΐ εννοείτε πως δεν θα έχει Θεία Λειτουργία.

Προσκυνητές απο την Ενορία του Αγίου Δημητρίου Μεγάρων



Με μεγάλη χαρά δέχθηκαν οι Πατέρες της Ανδρώας Κοινοβιακής Ιεράς Μονής Προφήτη Ηλία Ερυθρών προσκυνητές απο την Ενορία του Αγίου Δημητρίου Μεγάρων συνοδευόμενοι απο τον νεοχειροτονηθέντα Ιερομόναχο π. Καισάριο.
 Αφού έγινε δέηση στο Καθολικό και ξενάγηση από τον Γέροντα στην συνέχεια πέρασαν στο Αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής όπου δέχθηκαν την φιλοξενία των Πατέρων και ειχαν την ευκαιρία να συζητήσουν.
 Φεύγοντας έβγαλαν αναμνηστικές φωτογραφίες με την ευχή σύντομα να ξαναεπισκεφθούν το Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία Ερυθρών.






















Δευτέρα, 24 Ιουνίου 2019

Δίωκε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν



Δίωκε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Πρόσεχε το μυαλό να μη σου φεύγη εδώ και εκεί, αλλά κόλλησέ το σφικτά εις το όνομα του Χριστού,και ωσάν να είναι έμπροσθέν σου,

να Τον ικετεύης επικαλούμενος το όνομά Του με πόνον ψυχής και τότε θα ίδης πόσην ωφέλειαν θα βγάλης.

Τους κακούς λογισμούς έξω γρήγορα με τις «κλωτσιές» να τους διώκης, «έξω, αλήτες», να φωνάζης, «από τον ναόν του Θεού, από την ψυχήν μου»!

Δίωκε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν, μη τους αφήνης μέσα σου, διότι κινδυνεύεις να υποστής πληγήν και ύστερα χρειάζονται δάκρυα και στεναγμοί.

Κάμνε υπομονήν, παιδί μου, φεύγε ως από φωτιά τους λογισμούς, διότι αυτοί ερημώνουν την ψυχήν, την ψυχραίνουν, την νεκρώνουν! Εάν όμως τους διώκωμεν με την οργήν, με την προσοχήν και την ευχήν, γίνονται πρόξενοι μεγάλης ωφελείας.

Δια τούτο αγωνίζου, μη φοβού, επικαλού τον έτοιμον ιατρόν μας, δεν χρειάζονται πολλαί παρακλήσεις, δεν ζητεί χρήματα δεν συχαίνεται πληγάς, δέχεται τα δάκρυα, ως καλός Σαμαρείτης, περιθάλπει και επιμελείται τον τραυματισμένον από τους νοητούς ληστας.

Ας σπεύσωμεν λοιπόν εις Αυτόν.

(Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης)

Διδακτική διήγηση για όσους «σκοτώνουν» τον πολύτιμο χρόνο τους



Διδακτική διήγηση για όσους «σκοτώνουν» τον πολύτιμο χρόνο τους:
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Ζούσε στους πρώτους αιώνας ένας μοναχός, ό οποίος όσες φορές τον ερωτούσε ό Ηγούμενος του:

«Πώς πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;».

Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.

Ακούγοντας καθημερινώς ό Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια ημέρα τον Μοναχό:

«Τι είδους εργασία κάμνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ, αδελφέ;»

Και ό Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα και νύκτα, ώστε οί δυνάμεις μου

δεν θα έφθαναν γι' αυτές, εάν ό Θεός δεν με βοηθούσε

Πρώτον, έχω δύο γεράκια, τα οποία προσπαθώ να κρατώ δέσμια και να τα εξημερώνω.

Δεύτερον, έχω δύο λαγούς, τους οποίους φυλάγω για να μη φύγουν.

Τρίτον, έχω δύο βόδια, τα οποία επιβλέπω για να εργάζονται.

Τέταρτον, έχω ένα λύκο τον οποίον προσέχω δια να μη βλάψει κανένα.

Πέμπτον, έχω ένα λιοντάρι, το οποίο προσπαθώ να κατανικήσω, και

Έκτον, έχω ένα ασθενή, τον οποίον πρέπει πάντοτε να τον περιποιούμαι.

Ό Ηγούμενος αφού άκουσε αυτά γέλασε λίγο και είπε στον Μοναχό:

Αυτά. παιδί μου, δεν γίνονται, διότι είναι αδύνατον να εκτελεί κανείς τόσες εργασίες.

Και όμως, σεβαστέ μου πάτερ, απάντησε ό Μοναχός, σου είπα την αλήθεια.

Και ό Ηγούμενος, ό οποίος νόμιζε μέχρι ένα βαθμό επιπόλαια και χωρίς περιεχόμενο τα λόγια του Μοναχού, είπε: Εξήγησέ μου, παιδί μου, την παραβολή.
Και ό Μοναχός απάντησε:

Πρώτον, τα δύο γεράκια, Πάτερ μου, είναι τα δύο μάτια μου, τα οποία πετούν, πηγαίνουν από δω και άπ' εκεί και πρέπει να φροντίζω για να μη δουν κάτι, το οποίο θα μπορούσε να με προτρέψει σε κάποια αμαρτία, πράγμα δυστυχώς πού έπαθε ό προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ, βλέποντας την γυναίκα του Ούριου, την Βηρσαβεέ.

Δεύτερον, οι δύο λαγοί, είναι τα πόδια μου, τα οποία πρέπει να εμποδίζω από το να τρέχουν στις ηδονές και τον δρόμο της αμαρτίας διότι εις το βάπτισμά μου, όταν ό ιερεύς έχριε αυτά είπε: «Του πορεύεσθε τα διαβήματά Σου» δηλαδή του Ιησού Χριστού. Φαντάζεσαι λοιπόν, Πάτερ μου, πόσους κόπους χρειάζεται αυτό;

Τρίτον, τα δύο βόδια είναι τα χέρια μου, τα οποία επιβλέπω με μεγάλη προσοχή για να εργάζονται. Να εργάζονται όμως το αγαθόν ως τα χέρια του Κυρίου, πού πάλι στο βάπτισμά μου γι' αυτά ό ιερεύς είπε' «Αί χείρες σου εποίησάν με και έπλασάν με».

Τέταρτον, ό λύκος είναι ή γλώσσα μου, ή οποία πάντοτε έχει ανάγκη από χαλινάρι, για να μη δαγκάσει κανένα αδελφόν μου, με την κατηγορία, πού είναι παρών ή απών και πεθάνει. Και αντιλαμβάνεσαι, πάτερ μου, όταν το Άγιο Πνεύμα δια του Αδελφόθεου Ιακώβου για την γλώσσα λέγει:

«Ει τις εν λόγω ου πταιει, ούτος τέλειος ανήρ», και πάλιν' «Ή γλώσσα πυρ, ό κόσμος της αδικίας, ούτως ή γλώσσα καθίσταται εν τοις μέλεσιν ημών ή σπιλούσα (μολύνουσα) όλον το σώμα...», και πάλιν: «Την γλώσσαν ουδείς δύναται ανθρώπων δαμάσαι ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου.

Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν και πατέρα, και εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ' όμοίωσιν Θεού γεγονότος...» (Ίακ. γ' 2, 6 και 8). Τι πρέπει να κάμνω εγώ με αυτό το θηρίο, τον λύκο πού έχω στο στόμα μου;

Άλλα και ακόμη, πώς εγώ, πάτερ μου, να επιτύχω αυτό πού λέγει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος για την γλώσσα, για να μη λέγει περισσότερα ή λιγότερα, αλλά όλα με το ζύγισμα να λέγω, για να είμαι δίκαιος χωρίς κόπου μεγάλου; Δεν λέγει ό Άγιος ότι: ζυγαριά να εχομεν την γλώσσα μας ώστε με μεγάλη προσοχή να ζυγίζομε τα λόγια μας και να μη λέμε περισσότερα ούτε λιγότερα αλλά τα σωστά με ακρίβεια.

Διότι, εάν ζυγίζομε με ακρίβεια και μεγάλη προσοχή τον χρυσό και άλλα πράγματα, πρέπει, με μεγαλύτερη προσοχή και ακρίβεια, να προσέχομε τα λόγια μας.

Και ακόμη, πάτερ μου, πώς να μη παλέψω με τον λύκο αυτόν, την γλώσσα μου, πού διαβάζω τον Αββά Σισώη και λέγει' «Αδελφέ, έχω τριάντα χρόνια όπου δεν κάμνω πλέον δέησιν εις τον Θεόν περί αμαρτίας, αλλά αυτό μόνον λέγω εις την προσευχήν μου Κύριε Ιησού Χριστέ σκέπασαν με από της γλώσσης μου, διότι τόσους χρόνους έχω ασκητεύοντας και πάλιν σκοντάπτω με την γλώσσαν και αμαρτάνω».

Πέμπτον, ό λέων, πάτερ μου, είναι ή καρδιά μου, κατά της οποίας διεξάγω νύκτα και ημέρα πεισματώδη αγώνα και δυστυχώς με έλκει με μεγάλη βία σε όλα όσα βλάπτουν και καταστρέφουν την ψυχήν μου.

Βλέπεις, πάτερ μου, «ότι έγκειται ή διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η' 21), και ακόμη, ότι ή καρδία μου είναι ακάθαρτος ως είπεν ό Κύριος μου'

«Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιέ' 19)' και ότι πράγματι έτσι είναι και πρέπει να κουρασθώ να την καθαρίσω, μου το επιβεβαίωσε ό Προφήτης Δαβίδ πού λέγει εις τον Κύριον:

«Καρδίαν καθαράν κτίσον εν έμοί ό Θεός, και πνεύμα ευθές έγκαινισον εν τοις έγκατοις μου» (Ψαλμ. 50, 12),

και Έκτον, πάτερ μου, ό ασθενής, είναι το σώμα μου, το οποίον ποτέ δεν ευρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Άλλοτε θέλει τροφή και άλλοτε νηστεία. Άλλοτε ανάπαυση και άλλοτε τυραννία.

 Άλλοτε περίθαλψη και άλλοτε όχι, και για τον λόγον αυτόν είμαι αναγκασμένος να έχω την προσοχή μου διαρκώς γυρισμένη προς αυτό, για να το περιποιούμαι όσο είναι δίκαιο, επειδή χρειάζεται και αυτό όπως το τσούφλι για το αυγό.

Αφού άκουσε αυτά ό Ηγούμενος από τον σοφό του Μοναχό, τον συγχάρηκε και είπε: «Εάν όλοι κάναμε όπως εσύ τέκνον μου, δηλαδή να εργαζόμαστε δια να συγκρατήσομε τα πάθη μας και ενημερώσομε τον κακόν - εαυτό μας, ή γη θα γινόταν ουρανός και ‘όλοι θα είμασταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί».

Δυστυχώς, αγαπητοί, εμείς δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, και ή κοινωνία μας κατάντησε ζούγκλα, καιτοι στην Κυριακή προσευχή ό Κύριος μας προτρέπει να λέμε: «Έλθέτω ή βασιλεία σου..., ως εν ουρανώ και επί - της γης».

Άλλα που χρόνος για την ψυχή μας, την αρετή, την πίστη, τον Χριστό, την σωτηρία της ψυχής μας.

Βλέπετε τον κόσμον και τα του κόσμου ανόητα και αμαρτωλά τα έχουμε περισπούδαστα, μόδα, καφενείο, χαρτί, γήπεδο, ταβέρνα, διαφθορά, χορός και γενικά ότι έχει σχέση με την σάρκα. Γι' αυτό και φθάσαμε τόσο χαμηλά και ζούμε σαν να μην γνωρίσαμε Χριστόν και είμεθα άξιοι της τύχης μας.

Αυτό τιμωρούμεθα από τις επιλογές και τις αμαρτίες μας. Είθε να θελήσουμε να δεχθούμε τον θείο φωτισμό, εργαστούμε, για την κάθαρση των αισθήσεων : από τα πάθη, και την απόκτηση των αρετών του Ευαγγελίου για να έχομε ελπίδα σωτηρίας, με τις πρεσβείες της Παναγίας και όλων των Αγίων.

Αμήν.

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2019

ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ !!!



Μα πού πας χωρίς πυξίδα, χωρίς προορισμό και κυρίως χωρίς πηδάλιο, στην φουρτούνα της ζωής;
Δεν φοβάσαι τα κύματα;
Δεν βλέπεις το ναυάγιο στο οποίο πας, εσύ ο ίδιος, να καταδικάσεις τον εαυτό σου;
Αναζητάς την γαλήνη και την ηρεμία με λανθασμένες μεθόδους και πρακτικές.
Προσπαθείς με το δικό σου πεπερασμένο μυαλό να αναλύσεις τις ενέργειες Εκείνου, που είναι η απόλυτη Σοφία και η πηγή της Γνώσεως.
Εκείνου, που δεν αφήνεις να σου δείξει το πόσο πολύ  σε αγαπά.
Διότι...ναι !!! Σε αγαπά υπερβαλλοντως!!!
Κατάλαβε το !!!
Αλλά...ξέρεις κάτι; Δεν σε αδικώ..ούτε σου επιρριπτω ευθύνες...
Ίσως να μην φταις απόλυτα ... Ίσως να φταίνε όλοι αυτοί που, υποτίθεται, ήταν τόσα χρόνια δίπλα σου και που δεν  προσπάθησαν ή δεν κατόρθωσαν να ακουμπήσουν και να χαιδεψουν την ψυχή σου. Που νόμιζαν πως ήταν αρκετό να σου γεμίσουν το στομάχι και μόνον, αλλά και που συγχρόνως, άθελά τους, σου άδειαζαν την ψυχή , γιατί "ουκ επ' αρτω μόνω ζησεται άνθρωπος".
 Ίσως φταίω κι εγώ, που δεν φροντισα έγκαιρα να βγω και να σε αναζητήσω...
Κι ενώ εσύ ..."φώναζες"...εμείς είχαμε στ' αυτιά τα ακουστικά και ακούγαμε την δική μας..."μουσική"...τον δικο μας "ρυθμό" .Κι εσύ παλευες χωρίς να γνωρίζεις απόλυτα ποιος είναι ο αντίπαλος σου.
Παλευες,  πονουσες και ματωνες και έλεγες αυτό που έλεγε ο παράλυτος της Βηθεσδα : "άνθρωπον ουκ έχω"...!!!
Γι' αυτό, από την πλευρά μου, σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη !!!
Αλλά...μην απελπίζεσαι...!!!
Μην θεωρείς ότι έχασες τον ... πόλεμο !!!
Όχι...τίποτα δεν έχει χαθεί...!!!
Χρειάζεται μόνον να κάνεις την αρχή...
Μιαν αρχή με γερά θεμέλια !!!
Χρειάζεται να προχωρήσεις βήμα βήμα...
Και σ' αυτή την πορεία μην μείνεις μόνος...
Έλα και χτύπα την πόρτα του Ελέους Του...
Σε περιμένει με μια τεράστια αγκαλιά...
Γιατί  ποτέ δεν σε ξέχασε... Οσο εσύ απομακρυνοσουν, εκείνος θλιβοταν και σε περίμενε...
Γύρνα, λοιπόν, πίσω... όσο λερωμένη και αν είναι η στολή της ψυχής σου...
Εκείνος έχει τον τρόπο και πάλι να σε καθαρίσει και να γίνει ο ασφαλής σου συνοδοιπόρος...
Και μην ξεχνάς...είναι ο μόνος που δεν θα σε απογοητεύσει.
Εγώ ...μπορεί !!! Εκείνος.. ΠΟΤΕ !!!
Τ' ακούς;;;;; ΠΟΤΕ !!!

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

Πώς οικονομεί τα πράγματα ο Θεός...(ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ)



Πώς οικονομεί τα πράγματα ο Θεός...
+++++++++++++++++++++++++++++
Kάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί, άδικοι και αμαρτωλοί, είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πώς ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

O Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατέβει στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο γέροντας, βρέθηκε σ' ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Eκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό.

 O Aββάς κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου και σε λίγο περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Eκεί που αναπαυόταν βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά για να τα μετρήσει.

Aφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του αφήνοντας εκεί τα φλουριά. Έπειτα πέρασε από κει άλλος οδοιπόρος για να πιει νερό. Bρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Kατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος και κάθισε κι αυτός ν' αναπαυθεί. Eνώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται ο πλούσιος, πέφτει πάνω στο φτωχό και του λέει με θυμό: "Γρήγορα, δώσε μου τα φλουριά που βρήκες".

O φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Tότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και μ' ένα χτύπημα στο μήνιγγα τον σκότωσε. Kαι άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε, έφυγε πολύ λυπημένος.

O Aββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Kύριο, έλεγε: "Kύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου". Tότε παρουσιάστηκε άγγελος και του είπε: "Mη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με τη θέληση του Θεού γίνονται, άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.

Mάθε λοιπόν ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. O δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά.

Kι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό να κάνει εκδίκηση, οικονόμησε έτσι ο Θεός και του τα έδωσε διπλά, αντί πενήντα φλουριά, εκατό. εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύθηκε άδικα είχε κάνει ένα φόνο, επειδή όμως είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.

 Aυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολαστή από τη φιλαργυρία και την πλεονεξία του γι’ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια.

 Kαι να, τώρα αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός. Λοιπόν, πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες και ανεξιχνίαστες". Aυτά αφού άκουσε από τον άγγελο ο Aββάς, δόξασε το Θεό.

Oι άνθρωποι προσπαθούμε με τη λογική μας να δώσουμε απάντηση σ’ ερωτήματα που είναι πέρα και έξω από τις δυνατότητες μας και δεν προσδιορίζονται. Όπου ο Θεός βάζει μια τελεία, δε μπορούμε εμείς να βάζουμε ερωτηματικό. Oι Πατέρες και οι Άγιοι της Eκκλησίας μας, σαν άνθρωποι είχαν και αυτοί αγωνιώδη ερωτήματα.

Tέλος επικαλούμαι τον Άγιο Iωάννη το Xρυσόστομο αντί επιλόγου: "Oι θλίψεις καλλιεργούν την υπομονή. H αγάπη του Θεού ξέρει και ρυθμίζει το μέγεθος των θλίψεων. H Θεία Πρόνοια είναι ανεξήγητη και η φροντίδα του Θεού ακατανόητη. Tα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος πολλή".

(ΑΒΒΑΣ ΠΟΙΜΗΝ)

Πέμπτη, 20 Ιουνίου 2019

Η κατάργηση των οκτώ παθών




Η κατάργηση των οκτώ παθών του ανθρώπου γίνεται με τον εξής τρόπο:

Με την εγκράτεια καταργείται η γαστριμαργία.

Με τον θείο πόθο και την επιθυμία των μελλόντων αγαθών καταργείται η πορνεία.

Με την συμπάθεια προς τους φτωχούς καταργείτε η φιλαργυρία.

Με την αγάπη και την καλοσύνη προς όλους καταργείται η οργή.

Με την πνευματική χαρά καταργείται η κοσμική λύπη.

Με την υπομονή, την καρτερία και την ευχαριστία προς τον Θεό καταργείται η ακηδία.

Με την κρυφή εργασία των αρετών και την συνεχή προσευχή με συντριβή καρδιάς, καταργείται η κενοδοξία.

Με το να μην κρίνει κανείς τον άλλο ή να τον εξευτελίζει, όπως έκανε ο αλαζόνας Φαρισαίος, αλλά να νομίζει τον εαυτό του τελευταίο από όλους καταργείται η υπερηφάνεια.

Έτσι λοιπόν αφού ελευθερωθεί ο νους από τα παραπάνω πάθη και ανυψωθεί στο Θεό, ζει από εδώ τη μακάρια ζωή και δέχεται τον αρραβώνα του Αγίου Πνεύματος . Και όταν φύγει από εδώ, έχοντας απάθεια και αληθινή γνώση, στέκεται μπροστά στο φως της Αγίας Τριάδος, και καταφωτίζεται μαζί με τους αγίους άγγελους στους απέραντους αιώνες.

Από τη Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών
Αγίου Ιωάννη Δαμασκηνού

Διαβάστηκαν περισσότερο..