Παρασκευή 10 Μαΐου 2019

ΤΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΑΓΧΟΥΣ - Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ



Το άγχος είναι μια απάτη του νου,
ένα ψέμα που αρρωσταίνει.
Πριν γίνει κάτι,
τρελαίνεσαι.
Σκέφτεσαι το μέλλον και φοβάσαι.
Αναπολείς το παρελθόν και αγχώνεσαι.

Ζεις το παρόν και ηρεμείς.
Ο Θεός όμως βιώνεται μόνο στο παρόν.
Και άλλωστε,
μόνο το παρόν υπάρχει.

Σκέψου το πάλι:
Μόνο το παρόν υπάρχει.

Όσες φορές αγχώθηκα για κάτι,
αποδείχτηκε ότι
τσάμπα αγχώθηκα.
Διότι, στο τέλος,
το κακό που φοβόμουν,
τις περισσότερες φορές,
δεν έγινε!
Ή, έγινε, μα μπορούσα
να το αντιμετωπίσω μια χαρά.
Μα ο φόβος, σε παραλύει
και στα παρουσιάζει όλα μαύρα.
Κι έρχεται ο Χριστός,
και δίνει Φως και τα βλέπεις όλα αλλιώς.
Όλα στο μυαλό παίζονται,
εκεί είναι που τρελαίνεσαι.
Στην καρδιά,
λίγο παρακάτω,
είναι πιο ήσυχα τα πράγματα.

Όλη η βάση που γίνεται η ευχή είναι να πονάει ο άνθρωπος. Αν δεν πονάει, μπορεί να κάθεται ώρες με το κομποσχοίνι και η προσευχή του να μην έχει κανένα αποτέλεσμα. Αν υπάρχει πόνος για το θέμα για το οποίο προσεύχεται, ακόμη και με έναν αναστεναγμό κάνει καρδιακή προσευχή.
Πολλοί, όταν την στιγμή που τους ζητούν οι άλλοι να προσευχηθούν δεν έχουν χρόνο, προσεύχονται με έναν αναστεναγμό για το πρόβλημά τους. Δεν λέω να μην κάνει κανείς προσευχή, αλλά, αν τυχόν δεν υπάρχει χρόνος, ένας αναστεναγμός για τον πόνο του άλλου είναι μια καρδιακή προσευχή· ισοδυναμεί δηλαδή με ώρες προσευχής.
Διαβάζεις λ.χ. ένα γράμμα, βλέπεις ένα πρόβλημα, αναστενάζεις και μετά προσεύχεσαι. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα! Πριν πιάσεις το ακουστικό, πριν ακόμα καλέσεις, σε ακούει ο Θεός! Και το πληροφορείται ο άλλος. Να δείτε πως οι δαιμονισμένοι καταλαβαίνουν πότε κάνω προσευχή γι’ αυτούς και φωνάζουν όπου κι αν βρίσκονται!

...Όταν περάσουν οι δοκιμασίες, τότε θα δεις  πως η  θαυμαστή πρόνοια Του Θεου σε φύλαγε προσεκτικά...

Η οδός του χριστιανού σε γενικές γραμμές είναι τέτοιας λογής.
Στην αρχή ο άνθρωπος προσελκύεται από το Θεό με τη δωρεά τής χάρης, κι όταν έχει πια προσελκυσθεί, τότε αρχίζει μακρά περίοδος δοκιμασίας. Δοκιμάζεται η ελευθερία του ανθρώπου και η εμπιστοσύνη του στο Θεό, και δοκιμάζεται «σκληρά».

Στην αρχή οι αιτήσεις προς το Θεό, μικρές και μεγάλες, ακόμη και οι παρακλήσεις πού μόλις εκφράζονται, εκπληρώνονται συνήθως με γρήγορο και θαυμαστό τρόπο από το Θεό.

Όταν όμως έλθει η περίοδος της δοκιμασίας, τότε όλα αλλάζουν και σαν να κλείνεται ο ουρανός και να γίνεται κουφός σ’ όλες τις δεήσεις.

Ο Θεός εγκαταλείπει τον άνθρωπο;… Είναι δυνατό αυτό;…

Κι εν τούτοις στη θέση του βιώματος της εγγύτητας του Θεού έρχεται στην ψυχή το αίσθημα πώς Εκείνος είναι απείρως, απροσίτως μακριά, πέρα από τους αστρικούς κόσμους κι όλες οι επικλήσεις προς Αυτόν χάνονται αβοήθητες στο αχανές του κοσμικού διαστήματος. Ή ψυχή εντείνει εσωτερικά την κραυγή της προς Αυτόν, αλλά δεν βλέπει ακόμα ούτε βοήθεια ΟΥΤΕ προσοχή. Όλα τότε γίνονται φορτικά.

Όλα κατορθώνονται με δυσανάλογα μεγάλο κόπο. Ή ζωή γεμίζει από μόχθους κι αναδεύει μέσα στον άνθρωπο το αίσθημα πώς βαραίνει πάνω του ή κατάρα και ή οργή του Θεού.

Όταν όμως περάσουν αυτές οι δοκιμασίες, τότε θα δει πώς η θαυμαστή πρόνοια του Θεού τον φύλαγε προσεκτικά σ’ όλες τις πτυχές της ζωής του.

Χιλιόχρονη πείρα, πού παραδίνεται από γενιά σε γενιά, λέει πώς, όταν ο Θεός δει την πίστη της ψυχής του αγωνιστή γι’ Αυτόν, όπως είδε την πίστη του Ιώβ, τότε τον οδηγεί σε αβύσσους και ύψη πού είναι απρόσιτα σ’ άλλους.

Όσο πληρέστερη και ισχυρότερη είναι η πίστη και η εμπιστοσύνη του ανθρώπου στο θεό, τόσο μεγαλύτερο θα είναι και το μέτρο της δοκιμασίας και η πληρότητα της πείρας, πού μπορεί να φτάσει σε μεγάλο βαθμό.

Τότε γίνεται ολοφάνερο πώς έφτασε στα όρια, πού δεν μπορεί να ξεπεράσει ο άνθρωπος.

Γέρων Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Μπορείτε να αφήνετε τα σχόλιά σας εδώ

Διαβάστηκαν περισσότερο..